نگو به سبک ایرانی! بگو به سبک فیلم فارسی. یه فیلم (به قول یکی از دوستان) از بر و باند علی معلم(تهیه کننده فیلم) که احتمالا بقیه افراد باند به زودی سیل نقدهای تشویق و تمجید کننده شان را روانه جراید کثیرالانتشار خواهند کرد!!!!! ولی راستش من با دیدن این فیلم از خودم و مانی که بهش گفته بودم: " بیا بریم. می خندیم اقلا. هر کی دیده می گه خیلی خنده داره" ... کلی شرمنده شدم!!!!!!!!

البته اون موقع که پیشنهاد دادم یکی دیگه از نکات مثبت فیلم از نظرم این بود که فیلمنامه شو مینو فرشچی نوشته و تا پیش از این فیلم راستش یه احترام خاصی برای فیلمنامه نویسی به این نام قائل بودم. واقعا چقدر برای نوشتن این فیلمنامه وقت گذاشته شده بود؟ و بدتر از اون برای اجراش چی؟ آخه چرا تو آثار هنری ایرانی این قدر راحت همه ی جزئیات رو با شلختگی و گشادی نادیده می گیرن!؟ (البته من که شک دارم بشه به این کار گفت یک اثر هنری. این فوق فوقش یه تولید سرگرم کننده ی عامه پسند بود. تازه از اون کارایی که عامه رو تحمیق هم می کنن! کارای عامه پسندی هم هستند که واقعا حرف دارند برای مخاطبانشون. مثال بخوام بزنم باید بگم: زیر درخت هلو . کاش نقدی که مینا به اون فیلم نوشته بود سوت نمی شد و الان تو این وبلاگ بود.) یه مثال کوچولوش اینکه تو یه صحنه از این فیلم دو نفر داشتن چت می کردن و صفحه مانیتورشونو هی نشون می داد. تو صفحه word واسه هم تایپ می کردن و به جای webcam هم توی برنامه realplayer فیلم بهمون نشون می داد ...

راستش این ازدواج به سبک ایرانی حتی خیلی خنده دار هم نبود!!!!

حتی بازی ها هم خوب نبود. داریوش ارجمند در کمال تعجب (به جز بعضی صحنه های کوچولو) اصلا خوب بازی نمی کرد. شریفی نیای اینجوری که دیگه تکراری شده!بازی شیلا خداداد رو دوست نداشتم. لادن طباطبایی تکراری بود. فاطمه گودرزی تقریبا خوب بود و حسام نواب صفوی در کمال تعجب می تونم بگم از همه بهتر بازی می کرد.

و می رسیم به آقای سعید کنگرانی عزیز. سعید کنگرانی خوش چهره و دوست داشتنی در امتداد شب و ماهی ها در خاک می میرند  (یا دمه که دو تا فیلم قدیمی از سعید کنگرانی دیدم ولی مطمئن نیستم که دومیش ماهی ها ... بود اسمش یا بوی گندم.) حالا اینجا بعد از مدت ها دوباره بازی می کرد. اما نه نقش خیلی درخشان بود نه بازی ... نمی دونم احتمالا پوست صورتش رو هم کشیده و به همین خاطر کلی زشت شده.

سينماي ايران | ازدواج به سبك ايراني
( عكس: شهاب الدين عادل )

لادن طباطبایی- سعید کنگرانی

فکرشو بکنین آدمی که اون موقع توی فیلم های ظاهرا روشنفکری و یه کم متفاوت اون زمان بازی کرده بود (قبول که درامتداد شب هم در نهایت فیلم فارسی بیشتر نبود و تازه کپی برداری از فیلمای هندی!!! ولی خداییش فیلم آبگوشتی هم نبود دیگه! نمی دونم! شاید هم نوستالژی ممنوع بودن اون فیلم از طرف خانواده و یواشکی از آخر به اول دیدنش تو بچگی باعث این حرفا و یه جور ارزش دادن!!!!!! به سعید کنگرانی شده!) حالا بعد از سال ها دوباره اومده بازی کنه و تو یه فیلم فارسی درجه یک بازی می کنه!!!! ناراحت شدم یه کمی!! اما خوب به قول معروف پول هم نقش کمی تو زندگی مردم بازی نمی کنه!

حسن فتحی پیش از این کلی سریال ساخته بود که اغلب بد هم نبودند مثل پهلوانان نمی میرند و  شب دهم و .... حالا نمی شد این فیلمو نسازه؟؟؟؟

شخصیت پردازی ها هم ناقص و آبکی بود. در نهایت می تونم بگم ضعف بزرگ فیلم نپرداختن به جزئیات در همه زمینه ها بود و کلا از نظر من فیلم خیلی خیلی بدی بود. 

درووووود:)

با مانی يه فيلم مستند خیلی جالب ديدم كه درباره ي برنده ي يكي از جوایز X Prize  به نام Ansari X Prize (این همون انصاری فارسیه؟ گویا اسپانسر این جایزه خانواده ای به اسم انصاری بودن) در سال ۲۰۰۴بود.

فکر کنم اول باید توضیح بدم که جریان این جوایز اصلا چیه؟ 

X Prize یه بنیادیه که برای نوآوری های خاصی تو چند تا موضوع خاص که اعلام کرده جوایز بالایی تعیین کرده. برای اطلاعات کامل تر میتونین به سایت X Prize مراجعه کنین.

فکرشم نمی تونین بکنین که این جایزه ی انصاری چقدر بوده؟ درست ۱۰ میلیون دلار!!!! بزرگ ترین میزان جایزه در تاریخ! این جایزه قرار بود به شخصی (یا تیمی اما به هرحال باید یک فرد یا گروه خصوصی و غیردولتی باشه) که فضاپیمایی را بسازد و به آسمان بفرستد که قادر به حمل ۳ سرنشین باشد و آنها را تا ۱۰۰ کیلومتر در فضا بالا ببرد و در ضمن فضاپیما یک بار مصرف هم نباشد و تا دو هفته بعد یک بار دیگر هم همین تجربه را تکرار کند.

اهمیت انجام این کار این بود که با موفق شدن یک گروه خصوصی در این کار دید بشر نسبت به سفر فضایی کلا تغییر کرد و حالا دیگه مردم سفر شخصی به فضا رو از محالات نمی دونند. (این کار قبلا انجام شده بود اما فقط و فقط با هزینه ها ی دولتی و تکنولوژی تحت نظارت دولت ... حواستون هست که سال هاست اولین بشر پا روی کره ی ماه گذاشته ولی امکان سفر شخصی هنوز از محالات بود.)

۲۶ تیم از ۷ کشور تو این رقابت شرکت می کنن و خلاصه Burt Rutan طراح فضاپیما و Paul Allen سرمایه گذار  کار اون (اون طوری که مانی می گفت این آدم شریک بیل گیتس و دومین شخص پولدار جهانه!) این جایزه رو می برن. فضاپیما طوری طراحی شده بود که تا فاصله ی زیادی از زمین (نزدیک به انتهای جو) توسط یه هواپیمای خاص برده می شد و بعد از اونجا رها می شد و بعد از مدتی موتور خودش روشن می شد ...

تصویری از فضاپیمای برنده به همراه هواپیمای حمل کننده اش

فیلمو شبکه تلویزیونی discovery ساخته بود و مراحل مختلف پیشروی در ساخت و آزمایش اون فضاپیما رو نشون می داد و به نظرات و احساسات آدم های مختلف دخیل در پروژه هم می پرداخت. البته مستند علمی قابل توجهی شاید نبود (به قول مانی) اما وقایع نگاری به وقوع پیوستن یک اولین بود و این خودش به اندازه ی کافی مهمش می کرد. خیلی جاها فیلم برداری محشر و غریب بود. در مورد فیلم برداری از سفینه از بیرون من دچار حیرت بودم که چطور این کارو انجام دادن؟؟؟! (یه جورایی یاد فیلم Aviator و تلاش های هاوارد هیوز برای فیلم برداری هاش افتاده بودم بدون اینکه به این فکر کنم که تکنولوژی از اون موقع تا الان چه قدر تغییر کرده!!) ولی یه جواب خیلی ساده داشت: فیلم برداری با تلسکوپ!