می‌خوام یه‌کمی درباره‌ی نمایشنامه‌هایی که اخیراً خوندم، بنویسم. منظورم نقد به‌معنای دقیقش نیست. فقط می‌خوام یادم بمونه که اینا رو خوندم.

- دوستی (ادواردو دِ فیلیپو)

- هراکلس پنجم (هاینر مولر)

این دو نمایش‌نامه، هردو ترجمه‌ی ناصر حسینی‌مهر و از مجموعه‌ی نشر تجربه هستند.  هر دو ترجمه‌ی خوب و نسبتاً روانی دارند.

اولی یه نمایش‌نامه‌‌ی کمدی بامزه است و شاید یه‌جوری بشه گفت گروتسک. اما تلخی قضیه فقط انتهای نمایشنامه روشن می‌شه. فقط ۳ تا بازیگر می‌خواد. یه زن و دو تا مرد. یکی از مردها توی بستر مرگه و اون یکی که دوست قدیمیشه، به دیدنش اومده... .به‌قول یکی از دوستان، نقش اون پیرمردی که توی بستر مرگه، سخت‌ترین نقش این نمایش‌نامه است. در تمام مدت ما فکر می‌کنیم از دوست بیچاره‌ای که با علاقه‌ی تمام به دیدنش اومده، متنفره و به همون دلیل اجازه نمیده که بیاد تو اتاقش و تازه آخر نمایشنامه می‌فهمیم که قضیه تنفر نبوده، خجالت و احساس عذاب وجدان نسبت به اون دوست بوده. اگه یه‌روز خواستم یه کار کمدی کار کنم، این خیلی خوبه. حتی بازیگراشم از الان می‌تونم انتخاب کنم. (محمد، امیر سلطان و سارا) (مینا! شاکی نشی ها! دلیل دارم!) 

ادواردو دِ فیلیپو

دومی رو خیلی دوست داشتم. در واقع نوعی خوانش از خوان پنجم هراکلس است. البته اسم کار هست: Herakles 5 که به‌نظرم بهتره هراکلس پنجم ترجمه نشه. یه نمایشنامه‌ی کاملاً مدرن که دست‌مایه‌شو از اسطوره‌های یونان گرفته. بعد از ترجمه‌ی عجیب و غریبی که از «هملت ماشین» خونده بودم، گمون نمی‌کردم تا آلمانی یاد بگیرم، بتونم چیزی از متن‌های هاینر مولر سر دربیارم. ولی دست آقای حسینی درد نکنه. همین الان تصمیم گرفتم که احتمالاً این کار رو کار کنم. سه‌شنبه می‌رم و برای اجرا در نیمه‌ی دوم سال، پیشنهادش می‌دم. اما حتماً باید روی متن کار کنم و روی بخش‌های مربوط به خوان‌های قبل هراکلس و این‌که هراکلس کیه و ... بازیگرش رو هم باید بیشتر فکر کنم روش ولی نقداً باز هم محمد رو پیشنهاد می‌کنم به خودم.(مینا می‌گه مردپوش کن، خودم بازی کنم... باید فکر کنم. نه به مردپوش کردن، به اینکه آیا دغدغه‌های مردانه‌ی نمایش‌نامه رو می‌شه زنانه کرد؟)

هاینر مولر

- پزشک پوشالی (چارلز دیزنزو)

این نمایش‌نامه هم از نشر تجربه و ترجمه‌ی هوشنگ حسامیه.می‌شه به‌شکل کمدی اجراش کرد. (غیر از کمدی فکر نکنم اصلاً جای کار داشته باشه) ترجمه‌اش نسبتاً خوبه. فقط اسمشو نمی‌فهمم چرا این‌جوری ترجمه کرده؟! شاید مشکلات ممیزی ؟؟؟؟ آخه اسم اصلی نمایشنامه هست: The Last Straw که اگه اشتباه نکنم، معنیش می‌شه «آخرین ماری‌جوانا» یا یه همچین چیزی. آخه Straw معنی کاه و پوشال و اینها هم می‌ده ولی معنیش تو فرهنگ عامه ماری‌جواناست! و حالا که این اسمو براش در نظر می‌گیرم، به‌نظرم متن می‌تونه یه حالت استعاری خیلی جالبی پیدا کنه! چه جالب، با یه تغییر نام نمایشنامه!!!!! حالا باید دوباره بخونمش! تو حالت قبلی زیادی کشدار و حوصله‌سربر بود از نظر من و البته جالب بود که یه تیکه‌هاییش منو یاد داستان کوتاه «مربی شطرنج من» می‌انداخت.

- داستان یک پلکان (آنتونیو بوئرو بایخو)

ترجمه‌ی پژمان رضایی، دومین کتاب از مجموعه‌ی دورتادور دنیا نمایش‌نامه(نشر نی). ترجمه‌ش بد نیست. این مجموعه‌ی نشر نی، خیلی ظاهر و قطع خوب و دوست‌داشتنی‌ای داره، ولی یه غلط‌غولوط‌هایی هم داره (یکیش که الان یادمه، ص ۹۴، سطر ۱۳، به‌جای فرناندو چاپ شده: اوربانو. (موضوعی که موجب بحث من و مینا شد!) و توی اولین کتاب این مجموعه، یعنی لاموزیکا دومین هم از این غلط‌غولوطا کم نبود.) یه نمایشنامه‌ی اسپانیایی (نمی‌دونم چرا تا همین چند لحظه پیش فکر می‌کردم نویسنده اهل یکی از کشورهای آمریکای جنوبی است!!!) رئالیستی.داستان زندگی سه نسل، در یک آپارتمان. دوست داشتم این نمایشنامه‌رو. به‌نظرم با اضافه کردن رگه‌های طنز توی کارگردانی، اجرای خوبی می‌شه ازش کرد.( گویا تازگیا زدم تو خط کار طنز ها! )

آنتونیو بوئرو بایخو

-عاقبت عشاق سینه‌چاک (نیل سایمون)

ترجمه‌ی شهرام زرگر و از انتشارات نیلا. ترجمه‌ش روون و خوبه.موضوع و پرداخت خوبی داره.به‌گمونم تو ایران قابل اجرا نیست (مثل خرده‌جنایت‌های زن و شوهری) و زیادی هم  روده‌درازی کرده!!!!

نیل سایمون

دکه‌ی بین راه (سام شپارد)

ترجمه‌ی حمید امجد از انتشارات نیلا. یه جاهاییش جالب ترجمه شده، ولی یه اشکالاتی هم تو ترجمه‌ش به‌نظر می‌رسه. (کاش نمایشنامه‌ها رو دو زبونه چاپ می‌کردن!) در اصل نمایشنامه نبوده، دیالوگ‌های جدا جداییه که از توی یک کتاب به اسم «گشتی در بهشت» انتخاب شده توسط آقای امجد. کتاب اصلی مخلوطی از چیزای مختلفه. نثر و توصیف و دیالوگ و ... . ولی چه‌قدر قوی و جالبند تک‌تک این دیالوگا. متن خیلی آزاده و دست کارگردانی‌رو که خلاق باشه، کلی باز می‌ذاره و آفرین به خلاقیت مقصود در ارتباط دادن اونا با هم که ذهن من رو هم کلی باز کرد. مقصود داره تمرین می‌کنه این متنو و احتمالاً تا آخر خرداد تو هنرهای زیبا، اجرا می‌ره. واقعاً امیدوارم اجرای خوبی داشته باشه. 

طرح جلد کتاب گشتی در بهشت

- خانه‌ من این‌جاست؟!؟! (علی پورعیسی)

متنیه که با ایده‌ی اولیه‌ی ساده‌اش (یکی بگه من تو رو کشتم. اون یکی یادش نیاد. ببره جسدشو نشون خودش بده. بعد نفر دوم بگه من تو رو کشتم و نفر اول یادش نیاد ... بعد بگن کی‌کیو کشته؟؟ ... بعد انگار عاشق هم می‌شن) به‌عنوان یک طرح اولیه از اون ایده، به‌نظر من خیلی خوب دراومده ولی نیاز به اصلاح و دوباره و دوباره روتوش شدن داره. خود نویسنده داره کارگردانیش می‌کنه و قراره از اول مرداد تو خانه نمایش اداره تئاتر اجرا بره. کاش اجرای خوبی داشته باشه. (قبلاً شخصی به‌نام مینا حبیلی اجرا کرده این متنو که به‌نظر کسایی که من می‌شناسم و کارو دیدن، اصلاً اجرای خوبی نبوده.)